Jak zostać chrześcijaninem?

Jeśli to wpisałeś, prawdopodobnie nie szukasz kursu teologii. Coś się przesunęło — albo długo, albo nagle — i to pytanie zaczęło wyglądać jak coś, co dotyczy ciebie osobiście, nie jako idea, tylko jako ruch, który możesz zrobić. Albo dotarłeś tu z drugiej strony: znajomy coś o tym powiedział, ktoś bliski się zmienił, książka cię ruszyła. Tak czy inaczej, szukasz konkretu.

Ta strona daje konkret. Nie ma w niej formuły, którą się odklepuje, ani momentu obowiązkowego przeżycia. Jest opis tego, co chrześcijaństwo właściwie mówi, że się dzieje, kiedy człowiek decyduje się zaufać Jezusowi, i jak — bardzo prosto — taki ruch wygląda.

Kilka pojęć na początek

Dla czytelników bez kościelnego zaplecza:

• Jezus z Nazaretu był żydowskim nauczycielem religijnym, który żył w pierwszym wieku w Palestynie pod okupacją rzymską. Chrześcijaństwo twierdzi, że był również Bogiem w ludzkiej postaci. Został zabity około 30 r. n.e. przez rząd rzymski metodą egzekucji zwaną ukrzyżowaniem.
• Krzyż to chrześcijański skrót na tę egzekucję — publiczne rzymskie zabicie Jezusa około 30 r. n.e.
• Zmartwychwstanie to chrześcijańska teza, że Jezus po swojej egzekucji został zobaczony żywy trzy dni później przez wielu nazwanych z imienia świadków.
• Chrystus to tytuł, nie nazwisko. To greckie tłumaczenie hebrajskiego Masziach (Mesjasz) — namaszczony.
• Grzech, w chrześcijańskim słowniku, to nie tylko niegrzeczne zachowanie. To szersza kondycja niedopasowania do tego, jak rzeczy miały być — i konkretne czyny, które z tej kondycji wypływają.
• Łaska to chrześcijańskie słowo na niezasłużone dobro — traktowanie kogoś dobrze nie dlatego, że zasłużył, tylko dlatego, że tak.
• Zbawienie, w chrześcijańskim sensie, znaczy bycie pojednanym z Bogiem — przebaczone, odbudowane, włączone w rodzaj życia z Bogiem, do którego człowiek był stworzony. Nie chodzi tylko o pójście do nieba po śmierci; chodzi o cały kształt pojednania.
• Duch Święty, w chrześcijańskim ujęciu, to Boża obecność działająca w świecie i w ludziach. Chrześcijaństwo trzyma się tezy, że Bóg istnieje jako trzy Osoby (Ojciec, Syn i Duch Święty), które są jednym Bogiem.
• Pokuta (w sensie biblijnym) to akt odwrócenia się — zgodzenia się z Bogiem co do tego, co jest nie tak, i zmiany kierunku. Bliżej uczciwości niż biczowania się.
• Modlitwa, w chrześcijańskim sensie, to rozmowa z Bogiem — czasem słowami, czasem bez słów. Nie performans, tylko rozmowa.

Krótka, szczera odpowiedź

W kulturze polskiej "zostać chrześcijaninem" dla wielu osób kojarzy się z konkretnym aktem instytucjonalnym — chrztem, bierzmowaniem, deklaracją w parafii, należeniem do Kościoła. Chrześcijańska teza o tym, co się dzieje na poziomie osobistym, jest węższa i konkretniejsza: to świadoma decyzja, by zaufać Jezusowi i temu, co zrobił. Decyzja ta dzieje się wewnętrznie, między tobą a Bogiem, jednorazowo i naprawdę. Reszta — modlitwa, czytanie Biblii, życie wspólnotowe, chrzest (jeśli nie byłeś jeszcze chrzczony lub czujesz, że tamten akt ciebie nie dotyczył) — wynika z tej decyzji, a nie ją zastępuje.

Co chrześcijaństwo właściwie twierdzi, że się dzieje

Pierwszy ruch jest po stronie Boga, nie twojej. Chrześcijaństwo nie mówi: "naprawiaj się, a Bóg cię potem zaakceptuje." Mówi coś dokładnie odwrotnego: że jesteś przyjmowany nie z powodu tego, co zrobiłeś, tylko z powodu tego, co Jezus zrobił — i z tej akceptacji wyrasta zmiana, a nie odwrotnie.

Paweł, jeden z najwcześniejszych chrześcijańskich pisarzy, w liście do chrześcijan w Efezie pisanym około 60 r. n.e. ujął to tak: "Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił."

Logika tego zdania jest osią. "Łaską" — niezasłużone. "Przez wiarę" — przez zaufanie, nie przez dorobek. "Nie z uczynków" — nie zarabiasz tego dobrymi rzeczami. "Aby się nikt nie chlubił" — chodzi o to, żebyś nie mógł powiedzieć: "zasłużyłem."

Co to znaczy dla ciebie konkretnie: nie musisz najpierw uporządkować życia. Nie musisz najpierw przestać robić tego, czego nie umiesz przestać. Nie musisz najpierw mieć wewnętrznej pewności. Punkt wejścia to nie "oto moje dobre wyniki, przyjmij mnie." Punkt wejścia to "nie mam swoich dobrych wyników, zaufam temu, co Ty zrobiłeś."

Z czego ten ruch się składa

Chrześcijańskie pisma — szczególnie Paweł — opisują ruch wejścia w trzech ruchach, które dzieją się równocześnie, nie po kolei.

Uznanie. Uznanie szczerze, że jesteś w sytuacji, z której sam nie wyjdziesz. To nie znaczy uznanie, że jesteś najgorszą osobą, jaką znasz. Znaczy uznanie, że twoja sytuacja moralno-duchowa nie jest tym, czym byłaby, gdyby świat był taki, jaki miał być — i że nie potrafisz tego z siebie wykrzesać. Pokuta zaczyna się tu, w uczciwości.

Zaufanie. Zaufanie konkretnie temu, co Jezus zrobił — że jego egzekucja i to, co po niej, otwierają drogę powrotu do Boga, którą sam nie umiesz otworzyć. Nie zaufanie sobie, że teraz dobrze się weźmiesz. Zaufanie Komuś.

Oddanie. Oddanie sterowania. Kiedy chrześcijaństwo używa słowa Pan (a używa go o Jezusie często), znaczy ono ten konkretny ruch: ten, który ma prawo decydować o tym, jak żyję, to już nie ja. Nie znaczy to, że od razu wszystko wiesz, jak ułożyć. Znaczy, że kierunek się zmienił.

Jak ten ruch wygląda w praktyce

Nie ma magicznej formuły. Nie ma jedynego "właściwego" zdania, które trzeba wypowiedzieć. Jest rozmowa z Bogiem, którą zaczynasz ty, własnymi słowami.

Jeśli pomaga ci punkt zaczepienia, oto prosty zarys — nie jako formuła do odklepania, tylko jako wzór, który możesz przepisać swoimi słowami:

Boże, wiem, że nie żyję tak, jak miało być. Nie jestem w stanie sam siebie naprawić. Wierzę, że Jezus umarł i powrócił do życia, i że to otwiera drogę. Ufam Mu. Od tej chwili biorę Go jako tego, który decyduje. Pomóż mi.

Jeśli to powiedziałeś szczerze — albo cokolwiek równoważnego po swojemu — chrześcijańska teza jest taka, że coś się stało. Nie dlatego, że twoje słowa miały moc, tylko dlatego, że Bóg odpowiada na ten ruch.

Paweł, w liście do chrześcijan w Rzymie pisanym około 57 r. n.e., napisał: "Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych — osiągniesz zbawienie." To proste w strukturze: wewnętrzne zaufanie i otwarte powiedzenie tego.

Co to nie znaczy

Dla osób z polskim kościelnym bagażem ważne są kilka odróżnień:

To nie jest "zmiana religii." Jeśli zostałeś ochrzczony jako dziecko, ta decyzja nie unieważnia tamtego aktu — choć dla wielu osób jest momentem, w którym tamten akt po raz pierwszy staje się ich własnym. Dla osób, które nie były ochrzczone, chrzest jest naturalnym kolejnym krokiem.

To nie jest deklaracja przeciw Kościołowi katolickiemu (ani za nim). To nie jest pytanie, czy jesteś katolikiem, protestantem, prawosławnym. To jest pytanie, czy ufasz Jezusowi. Te tradycje różnią się w wielu sprawach, ale w sprawie samego punktu wejścia mówią to samo: zaufanie Jezusowi.

To nie jest gwarancja, że poczujesz się inaczej w ciągu pięciu minut. Niektórzy ludzie czują dużo. Niektórzy nie czują nic. Nic w chrześcijańskim opisie wejścia nie zawisa na twoim emocjonalnym stanie w danej chwili.

To nie jest jednorazowy akt, który zwalnia z reszty. To jest jednorazowe wejście, z którego wyrasta codzienność — modlitwa, czytanie chociażby kawałkami jednej z Ewangelii, znalezienie ludzi, którzy też idą tą drogą, i zwyczajne pytania "co teraz, Boże?" w sprawach, w których jesteś w tym tygodniu.

Co dalej, jeśli to się stało

Najpraktyczniejsze pierwsze trzy rzeczy, w kolejności prostoty, nie ważności:

1. Powiedz to komuś. Jednej osobie. Nie musi to być ksiądz ani znajomy z parafii. Wystarczy ktoś, kto będzie wiedział. To, że to powiedziałeś głośno komuś, daje temu materialność, której wewnętrzny ruch sam nie daje.
2. Zacznij od jednej Ewangelii. Ewangelia według Marka jest najkrótsza — około dziewięćdziesięciu minut. Czytaj nie po to, żeby studiować, tylko po to, żeby poznać osobę, której właśnie zaufałeś.
3. Mów do Boga zwykłymi słowami codziennie. Pięć minut. Bez formuły. Co się stało dzisiaj, co cię cieszy, co cię boli, czego nie umiesz załatwić. To jest modlitwa w chrześcijańskim sensie.

Chrzest, wspólnota, sakramenty (jeśli jesteś w tradycji katolickiej lub prawosławnej), znalezienie zdrowej parafii albo zboru — to wszystko jest kolejne. Ważne, ale kolejne.

A teraz?

Jeśli to przeczytałeś i czujesz, że właśnie miałeś ten ruch zrobić — albo właśnie go zrobiłeś — możesz porozmawiać z kimś jeden na jeden. Nasz czat jest bezpłatny, prywatny i po polsku. Ty go zaczynasz; ty go kończysz, kiedy chcesz.

Jeśli to przeczytałeś i jeszcze nie jesteś gotowy — to też jest w porządku. Pytanie nie traci aktualności, jeśli nie odpowiesz na nie dziś.

Skąd to się bierze w Biblii

• Rzymian 10,9–10 — "Jeżeli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem..."
• Jan 3,16 — najbardziej znane zdanie chrześcijaństwa o tym, co Bóg zrobił
• Efezjan 2,8–9 — "łaską jesteście zbawieni przez wiarę... nie z uczynków"
• Dzieje Apostolskie 2,38 — najwcześniejsze chrześcijańskie kazanie o tym, co zrobić w odpowiedzi
• 2 Koryntian 5,17 — co chrześcijaństwo twierdzi, że się dzieje po wejściu
• Jan 1,12 — "tym jednak, którzy Go przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi"